Happy New Year

De ALLERBESTE wensen voor jou, je geliefden, je dierbaren, familie en vrienden – dat al je dromen uit mogen komen!

#2016challenge

2017 wordt een jaar van liefde, harmonie, stabiliteit en mooie momenten die je deelt met de mensen die je dierbaar zijn. Een jaar waarin je je dromen mag najagen, je hart mag volgen en waarin je vooral mag genieten van wat je al hebt. Een jaar van verdieping, verrijking, warmte en waarin je toekomt aan de dingen die echt belangrijk zijn in je leven. Hoe ik dit allemaal weet? Omdat het mij ingefluisterd is, en wel door de grootste engel die op aarde heeft bestaan. Mijn moeder. Nog voordat 2016 ten einde kwam, drukte ze mij op het hart dat ik meer moest gaan genieten van mijn huis, partner en kind, dat ik perioden van rust moest nemen, me niet zo moest haasten om dingen te bewijzen en dat ik meer controle los moest laten. Want dan, en alleen dan, zou het grote geluk om mijn pad komen. En begrijp me niet verkeerd: ik bén al gelukkig maar ik zou meer rust vinden. Een grote staat van tevredenheid. Advies van mijn moeder wuifde ik meestal goedbedoeld weg: wat wist zij er nou van? Haar generatie was totaal anders opgegroeid en ik wilde toch echt wel carrière maken, pensioen opbouwen, mensen kennen, belangrijk zijn. Naamsbekendheid vergaren, ook een keer aan die tafel van De Wereld Draait Door zitten met mijn nieuwe boek, een wereldwijde bestseller schrijven, er toe doen. Nu besef ik dat dat er dus niet toe doet. Dat is het ego dat wil, beukt en zijn zin doordrijft. En dat is leuk, voor de tijdelijke five minutes of fame of de Heleen van Royen momenten, maar dat is niet waar het om gaat. Weet ik nu. Nu mijn allerliefste en wijste moeder 19 december is overleden. Vijf dagen voor kerstmis en mijn wereld staat op zijn kop.

Unknown

Ik zie haar nog zo staan; met dat opgeven vingertje, buiten in de rij wachtend voor Musee d’ Orsay in Parijs. Het was nattig koud, veel te waterkoud om direct na het ontbijt naar buiten te gaan, maar ja, ik had kaartjes via het internet besteld, dus je gaat. Daar in die rij sprak ze me aan, nadat ze natuurlijk braaf de afgelopen dagen mee gelopen was in mijn stramien van moeten, hier en daar naar toe, shopping lijstjes en afvinken. Vastberaden had ze haar mening, dit vond zij nu eenmaal toen we het over een nieuw boek hadden. “Je hoeft je niet zo te bewijzen, voor niemand, waarom zou je? Je bent een kind van God, je bent goed zoals je bent. Je hoeft je niet altijd zo streberig voor te doen, echt talent herkent men wel. Al verkoop je geen een boek, al verlies je al je opdrachtgevers en heb je geen rooie rotcent: je blijft wie je bent: een fantastisch, geweldig mens. Een lieve moeder, een fijne partner, een trouwe vriendin, een fijne dochter die vreugde uitstraalt. Die warmte geeft, mensen lief heeft, naar anderen luistert zonder oordeel. Stop er mee. Dat gejaag. Al jouw natuurlijke talenten sneeuwen onder als je jezelf zo graag wilt bewijzen, jezelf voorbij jaagt. Doe wat je leuk vindt, waar je plezier aan beleeft en geniet. Van je tuin, een ontluikend sneeuwklokje, boodschappen doen, een mooie bos bloemen, je kind dat thuiskomt uit school met zijn verhalen, een uurtje op de bank met een boek.” Pinnig keek ik naar voren, we hadden bijna de tassencontrole bereikt. Ongedurig was ik vanbinnen, broeiend van weerstand. Alles in mijn lijf was gespannen, ik balanceerde van mijn tenen op mijn hakken. Ze had me daar waar ze me wilde hebben: ik kon geen meter naar voren of opzij door de menigte waar we midden in stonden. Ja, de controle los laten, dacht ik geïrriteerd, en de hypotheek dan? En die suède kneehigh laarzen en die leukerd van een tas bij Zadig en Voltaire? En ik wilde ook ooit nog eens naar Thailand en zoonlief moest nog gaan studeren. “Niet belangrijk,” schamperde ze, “ik heb alles al voor je in de kast staan. Uit 1970 misschien, maar die spullen heb je niet nodig, die brengen je slechts kortstondig plezier.’ Ze lachte. ‘En als je echt iets nodig hebt, dan krijg je het, geloof je moeder nou maar.” We gingen door de tassencontrole en ik wist niet waarom ik dit gesprek voor later zou onthouden. Maar ik wist wel dát ik het zou onthouden. Eenmaal binnen werd ons ooggetrokken naar het schilderij “La Décadence”. ‘Kijk nou hoe ze er bij liggen,’ zei ze, ‘varkens zijn het, en geld maakt duidelijk niet gelukkig.’ Op dat moment wist ik gelijk de titel en het onderwerp voor het volgende boek na mijn volgende boek. En zo ging het door, die midweek in Parijs. Eigenlijk al 47 jaar. Kleine scherpe speldenprikken van wijsheid staan in mijn geheugen getatoeëerd. Een schrander, klein wijffie was ze, een meter achtenvijftig lang met het uithoudingsvermogen en kracht van een marathonloper. Een echte Rotterdamse vrouw met rood haar en helderblauwe ogen van de Beijerlandselaan. Onverschrokken en dapper, ze had namelijk twee handen aan haar lijf en gezond verstand om altijd en overal de kost te verdienen. Heilig overtuigd van de goedheid in mensen maar zodra iemand eigenaardig was of verkeerde bedoelingen had, had zij het als eerste door. Een mof werd met de ogendicht geroken.

IMG_8027

 

Ik moest de controle loslaten, begreep ik, want al die jaren in schijnveiligheid voortgaan ondermijnde talenten en ontmoetingen. Waarschijnlijk was het ook haar les die ze over moest brengen. Leef  vrij! Heb vertrouwen! In jezelf, in het universum, in God. Leef het leven, zie de mooie, kleine dingen en wordt beloond. Creëer ruimte, laat openingen voor toeval, zie de zon door de mist in het donker. Koester ochtendgloren want je weet dat’ie komt. Zij had de oorlog mee gemaakt, de wederopbouw van Nederland, armoede en rijkdom. Ze wíst dat alles goed kwam, ook na beurskraches, faillissementen, ziektes, verlies en Trump. ‘Een mens kent zijn eigen kracht niet, Esther, je krijgt kracht van boven. Geloof je moeder nou maar.’

IMG_1564

En hier zit ik dan. Maandag 9 januari, het is mistig buiten. Ik zou normaal gesproken naar mijn werk gaan, ik zou een volgeplande agenda hebben, ik zou brooddozen vullen, druk bellend en ondertussen internettend mijn voorgeplande boodschappenlijst bij de AH.nl doorgeven. Op maandag de administratie, voorraad checken, bestellingen uitleveren en deadlines inplannen voor mooie artikelen. Schoonmaken, wassen draaien en sporten. Allemaal op één dag. Nu niets van dit alles. Waarom? Ik voel het zeer van een volgestouwd leven. De leegte van het volle bestaan. Ik zal daar gek zijn. Voor wie? Zodat ze later kunnen zeggen dat zij van Kreukniet zo hard werkte? Applaus. Nee, dat vind ik geen talent. Ik word liever herinnerd als de liefste, de beste, de meest sociale, wijze bruggenbouwer die mensen kon verbinden en geruststellen. Anderen in hun kracht konden zetten en hun rust konden vinden bij mij. Zoals mijn moeder. Wie goed doet, goed ontmoet en de rest komt ook goed: daar geloof ik nu zeker heilig in.

Esther Kreukniet

Ik schrijf. Ik laat de controle los voor een tijdje en ga doen wat ik het liefste doe. Wat op mijn pad komt. Ik zie wel, ik kijk niet vooruit. Stap voor stap, dag voor dag. Ik creëer ruimte, laat openingen vallen, sta open en zit in de mist. Ik mis haar, ik wil haar niet kwijt raken. Niet door een overvolle agenda, niet door onwetend gedrag. Ze is nog bij me, zo dicht, dat ze me toe fluistert dat ik mag rouwen, dat ik mag zijn. Niets hoeft te doen, dat het beter wordt. Ik bewaar haar appjes, scroll ze door. “Rust in de tent. Jullie verdienen het. Ik ben trots op je, geniet van je avond. Hoe is het met jou, doe je de openhaard aan en ga een boek lezen! X ma. Heb je gedaan wat ik gezegd heb, je rust nemen, X ma.” Natuurlijk deed ik dat niet, of met tegenzin, nooit voluit vrij of zonder zorgen. Nu wou ik dat ze gezien had terwijl ze leefde dat ik wel mijn rust nam en op haar manier genoot. Daar baal ik nu van, daar ben ik verdrietig over. Daardoor komt er niets uit mijn handen en zit ik hier, op de bank. Ik hoor haar stem en ze zegt dat het goed is zo. Dat mijn tijd wel weer komt. Waarin ik dans, waarin ik lach, waarin ik schrijf, waarin ik alles aan kan. Maar dan doe ik het op haar manier. Omdat ze dat verdient. Omdat ze de beste is. Omdat ik haar dicht bij me wil hebben. Houden. Nog zo vaak zal ik haar stem in mijn hoofd horen en haar denkbeeldig aankijken. ‘Joh, Esther, heb je er wat aan?’ zal ze zich dan in mijn hoofd afvragen. Als ik dan mijn hoofd schud dan haalt ze haar schouders op en dan weet ik genoeg. Dan ga ik in haar gedachtengang gewoon lekker de tuin in, thee drinken bij mijn vader of wacht met een tijdschriftje op de bank op mijn kind. Ik hoef namelijk niks meer waar ik geen plezier in heb, die les neem ik van haar aan.

Wetend dat de zon weer doorkomt, met vertrouwen in de toekomst. Mijn pad is al bepaald, ik hoef alleen maar het leven te leven. Avec plaisir.

Niemand zoals zij. Ik weet dat ze over me waakt, ik weet dat ze voor me zorgt. Dat heeft ze namelijk altijd al voor mij gedaan.

mama Henny Kreukniet

 

Rust zacht lieve mama.

Jouw dochter,

Esther

In my heart forever. #andever #iamgonnamakeyouproud #restinpeacemama