Manuscripten van mijn cursisten vinden uitgever!

Bijzonder trots ben ik op ze. Mijn cursisten. Vrouwen die blanco binnenkomen, met één grote wens. Een boek schrijven. En dat niet alleen, dat is de wens achter de wens, een boek schrijven dat zó goed is, dat het uitgegeven wordt door een echt uitgeverij. En dat is gebeurd. Wel twee keer in een week – dromen zijn geen bedrog – als je er maar in gelooft.

Ik zie ze nog aanbellen en zich een beetje nerveus voorstellen. Want God, ja, iedereen wil wel een boek schrijven en wie zijn zij nou helemaal? Hebben ze wel talent, is hun verhaal wel sterk genoeg? Met aandacht en inlevingsvermogen leer ik ze kennen, mijn cursisten, en daag ze uit. Help ze, inspireer ze, verbeter ze, strompel met ze mee door het boek. Want het is nogal wat, een boek opzetten. Hou maar eens het chronologische verhaal voor ogen, de gelaagdheid, zoek maar eens de diepte, een verrassend plot en ga maar eens van die karakters houden – en laat ze vooral ontwikkelen. En weer opnieuw, en weer anders, en weer een andere invalshoek. Laat op de avond kreeg ik nog mails met andere wendingen, nieuwe shifts en complete hoofdstukken. Houd dan maar eens het grote doel voor ogen. En ze storten ook hun hart uit bij mij, want je wordt toch echt een vertrouweling. Familie issues, werk gerelateerde problemen, liefdespijn en problemen thuis komen allemaal voorbij. Plus de frustratie dat Jan en alleman vraagt waar dat boek nou blijft. Probeer dan iemand maar eens te blijven motiveren en te zeggen dat het echt allemaal goed komt. Je hoort jezelf herhalen. Ik denk dat ze ook best wel een beetje hekel aan mij krijgen want ik moet kritisch zijn. Ik heb mijn vizier op de “echte” uitgeverijen gezet en weet wat ze willen, hoe groot het aanbod is, hoe moeilijk de boekenmarkt is. Ik geef geen garantie, dat is onmogelijk. En toch. Toch blijf ik erin geloven omdat ik er in het prille begin een mooi verhaal inzag. En langzaam zie je het talent ontwikkelen, want schrijven is heel veel kilometers maken, langzaam zie je iemand zijn eigen schrijfstijl krijgen, haar eigen stem waarmee ze jou als lezer raakt. Langzaam zie je vaart komen in het verhaal, zie je de personages zich ontwikkelen en mooie ontwikkelingen ontvouwen tot een verhaal dat de lezer graag zou lezen. Een boek schrijven is niet alleen talent maar juist heel veel doorzettingsvermogen want ZIJ moeten die uren, dagen, jaren achter hun bureau dit verhaal verzinnen, eruit werken en schoon schrijven. Zonder een contract, zonder enige garantie of bevestiging dat er iemand op hun verhaal zit te wachten. Ik kan geen garantie geven, maar ik kan je wel veel plezier geven en het gevoel geven dat je serieus bezig bent met het creëren van een boek. Ht scheppen, het genieten van het schrijfproces, het uitdagen van je brein. Daar zoeken waar het onmogelijk lijkt, die opening vinden waar een ander aan voorbij zou zijn gegaan. Schrijven is heerlijk en vooral als je doelgericht bezig bent. En dat zijn ze. Daar heb ik zoveel respect voor en daarom zal ik mijn cursisten nooit laten vallen. Want het geld dat ze voor mijn schrijfbegeleiding betalen staat natuurlijk niet in verhouding als je ziet hoeveel tijd ik er werkelijk aan besteed. Maar dat geeft niet, want de voldoening die het geeft om deze vrouwen, die heel nerveus binnen kwamen, zich ontpoppen tot echt waardige schrijfsters, dáár kan geen geld tegen op.

Ik stel je voor:

Angelique van der Bijl en Marjolein de Jong- Markus.

14925473_671060179715578_6097922526870808232_n

Eindelijk is het dan zover en mag ik officieel bekend maken dat mijn debuut ‘Nachtschade’ bij uitgeverij Ellessy in het voorjaar van 2017 zal worden uitgegeven!
Nachtschade vertelt het verhaal van de jonge succesvolle journaliste Carmen die de band met haar zus Irene probeert te versterken nadat ze elkaar een aantal jaar uit oog zijn verloren. Op het eerste gezicht lijken Carmen en Irene weer dichter tot elkaar te komen, maar dat verandert wanneer de dubieuze zakenman Ivan in hun leven opduikt.
Als op een dag plotseling Ivan samen met haar zus verdwijnt, gaat Carmen op onderzoek uit. Ze raakt verstrikt in een crimineel netwerk wat ooit is begonnen bij de moord op een Servische politicus waarna zijn vrouw met hun tienjarig zoontje naar Nederland vluchtte.
Het eens zo evenwichtige bestaan van Carmen komt in schril contrast te staan met de machtsstrijd tussen twee zakenpartners. In haar zoektocht naar de waarheid ontdekt ze dat de psychologische strijd tussen haar en Irene een lange familiegeschiedenis met zich meedraagt. 

Bedankt uitgeverij Ellessy voor het vertrouwen in mijn thrillerdebuut, Esther Kreukniet die mij geholpen heeft om het manuscript te kunnen schrijven en Debby de Leeuw die de gave foto’s voor de kaft heeft gemaakt!

Marjolein de Jong- Markus. 

Vandaag een reactie gekregen van een uitgever om verder te praten over mijn boek over de dementie van mijn vader en wat het met mij deed als mantelzorger – ze zijn geïnteresseerd! Wat een feestje, dit is echt te gek – met een prachtig voorwoord van Esther Kreukniet. Esther, bedankt voor je steun!

14729278_1156288854448791_3393830164648358395_n

Voorwoord

Beste lezer,
Marjolijn de Jong- Markus kwam een jaar geleden bij me met de vraag of ik haar kon helpen een boek te schrijven over haar vader Koos. Het zou niet zo maar een boek worden, maar een eerbetoon aan een man die langzaam afgleed in het onbekende moeras van Alzheimer. Naar aanleiding van een aantal e-mails die ze geschreven had aan bekenden en familie, voelde ze dat ze dit moest doen: niet alleen om de herinnering aan een bijzondere man in stand te houden maar ook als eerbetoon naar de mantelzorg en verpleegkundige begeleiding.

Naar mate het schrijfprocess vorderde, bleek ik niet alleen Marjolijn als fijn en warm mens te leren kennen maar ontpopte zich een schrijfster die haar weerga niet kent. Minutieus, waarheidsgetrouw en bijzonder deskundig ontvouwde zich hier een verhaal waar iedereen zich welkom bij voelt. Het gaat niet alleen over de ziekte Alzheimer, maar vooral over de onderlinge warme band die door je vingers lijkt te glippen als je jezelf even rust probeert te geven. Over het uitzoeken en aanvoelen wat het beste is voor haar vader en wat kan, wat mogelijk is binnen de zorg. Maar ook dat je op je strepen moet staan, jezelf moet wegcijferen en de steunpilaar wordt van een man die vroeger haar rots in de branding was: haar vader. Lees dit verhaal. Leer Koos kennen. Leer vooral Marjolijn kennen in deze bijzonder warme band met haar vader waarin veel mensen zich zullen herkennen en steun uit zullen putten. Want Alzheimer is een proces waarin je steeds een beetje afscheid neemt. Van je degene met Alzheimer maar ook een beetje van jezelf. Met respect.

Veel leesplezier,

Liefs, Esther Kreukniet